أنا شاعر

أنا شاعر ... ومات جواية ميت شاعر

عشان وانتى بعيد ... بالحزن أنا شاعر

ولحظة بعد ... ملت وجدانى بمشاعر

لقيت قلبى مع الكلمات

صبح حاير ... وأنا شاعر

أنا شاعر ... عرف أحاسيسه بلقاكى

بقيت فارس ... بروح للكلمة بِهَواكى

وأعود بيها ... وأنا مشتاق ... وبَهْواكى

وف عنيكى ... بقيت شاعر ... و100 شاعر

وأنا والكلمة بالأشواق بنتسامر

وأنا شاعر

أنا شاعر ... وتاه المعنى من قلمى

وأنا جوايه ايه دلوقت غير ألمى

أنا حاسس بإن الحلم ... مش حلمى

لكن دلوقت أنا ع البعد مش صابر

و100 ع البعد مش صابر

وأنا شاعر

وحشتينى وأنا معاكى

وحشتينى ... وأنا معاكى

ولسة بردو وحشانى

وح احلم تانى بلقاكى

لأن الشوق بيملانى

غريب لو تبقى قدامى

وأحس إنك وحشتينى

وصاحى أغرق فى أحلامى

وأخاف لو لحظة تفوتينى

وألاقى الحيرة واخدانى

وبتقولك على لسانى ...

وحشتنيى وأنا معاكى ...

ولسة بردو وحشانى

ورغم إن انتى جوايه

وجوه جوارحى وشعورى

بلاقى البعد نسماية

ما بتعديش على بحورى

ولا بتفوت فى عنوانى

تقولك حيرتى من تانى

... وحشتينى وأنا معاكى

ولسة بردو وحشانى

وح أحلم تانى بلقاكى

لأن الشوق بيملانى

قلبك اتغير

يا ريتك كنتى فهمانى

وحاسَّة الشوق وحسَّانى

ظنونى قيود محوطانى

وفى الأحلام محصرانى

وآه ... لو كنتى ندمانة

على الحب اللى جوانا

وآه ... لو كنتى حيرانة

وآه ... لو كنت رفضانى

وليه دايماً تعاندينى

وإذا حنيت ... تصدينى

ولمَّا أحلم ... تصحينى

وأبات والحيرة وخدانى

وليه مش حاسَّة بمشاعرى

وليه بتعاندى وتكــابرى

أنا فاضت بحور صـبرى

وزاد البعد وطـــوانى

أنا فى البعد متحير

وحاسس ... قلبك اتغير

وخايف قلبى يتأثر

ويرجع للأسى تانى

مش أكتر

خوف يكبر

أشواق تتكبر

ليه نعاند أحاسيسنا ونهجر

ليع نبعد...

ونقول نتصبر

لو تقدرى ... انا عمرى ما هقدر

بندور على روحنا ف بعض

ما بنلقاش فيها إلا الرفض

نتسابق فى دروب الصد

عشقى كبير ...

وبعادك أكبر

بنحاول نحلم بنهاية

هى نهاية...

بس بداية

مش فزورة ... ده شئ جواية

أو جواكى وبيه بتأثر

جواكى وجواية برئ

بس ناقصنا نلاقى طريق

يهدينا لبلاد الشوق

نتلاقى ونشتاق

مش أكتر